Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...




Το έχω ξαναγράψει και παλαιότερα.Ημουν από τους τυχερούς,τυχερούς,τυχερούς... που έζησα την Αθήνα όταν βίωσε τη Μ-Α-Γ-Ε-Ι-Α των Ολυμπιακών.Το έζησα εκ των έσω,ως εθελόντρια στις τελετές Εναρξης και Λήξης,αλλά και ως...τουρίστρια στους κατάμεστους δρόμους.Πέρα από κάθε αντίρρηση για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε,τι νόημα έχουν,τι συμφέροντα πέχτηκαν,το αδιαμφισβήτιτο παραμένει ένα.Η μάλλον δύο.Τα έργα υποδομής που είδε η χώρα ( με όποιο κόστος) δεν θα τα' χαν δει ούτε τα δισέγγονά μας και...
Η Αθήνα εκείνες τις μέρες ήταν μαγική...
Θυμάμαι λοιπόν να περπατάμε με τον τότε φίλο μου,πλέον άντρα μου, σε όλους αυτούς τους μεγαλοπρεπείς χώρους,στο Ελληνικό,στο Δέλτα του Φαλήρου και αλλού και να κάνουμε όνειρα για μελλοντικές βόλτες με το ποδήλατο,για πικ νικ και αργότερα καροτσάδες με τα παιδιά μας...Οκ όπως είπα όνειρο ήταν,μετά ξυπνήσαμε.

Σήμερα...ούτε 15 χρόνια μετά βρε και αφού πρώτα έπρεπε να ιδιωτικοποιηθεί,δειλά δειλά καθώς συνήθως αποφεύγουμε τέτοιου είδους πολυκοσμικές εκδηλώσεις,πήγαμε στον Ιππόδρομο Αθηνών,όπου αν δεν κάνω λάθος πρώτη φορά χρησιμοποιείται για κάποιο γεγονός ανοιχτό για το κοινό,πέρα από ιππικούς αγώνες.Ψέμματα,μια φορά είχα τρέξει και σε έναν τοπικό εορταστικό αγώνα δρόμου μέσα στο χώρο,αλλά σε καμία περίπτωση δεν το λες γεγονός για να χαρεί ο λαός τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ο χώρος των 1110 (!) στρεμμάτων.Κάποτε είχαμε και το θράσος να σκεφτούμε ότι, έστω,θα μπορούσαμε να πάμε στο τεράστιο πάρκινγκ για πατίνια.Μμμμμμμ

Περάσαμε εκπληκτικά!
Για τα παιδιά υπήρχαν πολλές δραστηριότητες.Mοιράστηκαν 500 μονόχρωμοι αετοί σε σχήμα πεταλούδας όπου τα παιδιά τους ζωγράφιζαν.Ηταν μια σταλίτσα και αν τους έβλεπες πόσο ψηλά έφταναν δεν το πίστευες!Επίσης κανείς μπορούσε να νοικιάσει ή ν' αγοράσει διάφορους περίεργους χαρταετούς.
Υπήρχan φουσκωτά,κάτι τεράστιες φουσκωτές μπάλες που τις έπρωχναν τα παιδιά πέρα δώθε, μια πίστα όπου τα μικρά δανείζονταν ποδήλατα και έκαναν μια διαδρομή μετ'  εμποδίων,μια πίστα με ηλεκτρικά ποδήλατα για δοκιμή,μερικά άλογα όπου τα πιτσιρίκια έκαναν βόλτα και από τα μεγάφωνα έπαιζε μουσική,όπου μέσα σε όλη αυτή την ευφορία που επικρατούσε με έκανε να θέλω να κινηθώ στο ρυθμό της.Είχε κάποιες καντίνες όπου εκτός από το φαγητό που μπορούσε κανείς να αγοράσει έδιναν και δωρεάν,δεν ξέρω ακριβώς τι,δε πήγαμε από εκεί.Κάποιοι είχαν προνοήσει και έκαναν πικ νικ με τα καλούδια τους.Αν ήξερα πόσο ωραία θα είναι θα το είχα κάνει κι εγώ.


Στο σημείο που ήμασταν εμείς υπήρχαν στημένες διάφορες ανεμοδούρες με υπέροχα χρώματα και σχήματα,μάγισσες,ψάρια,ανεμόμυλοι, όπου στριφογύριζαν κι αυτές χαρούμενες.



Αυτός ο αετός έκανε διαρκώς κύκλους στον ουρανό, με τις 2 του ουρές να ακολουθούν την πορεία του

Αυτές οι γιγάντιες "απόχες" γύριζαν και γύρω γύρω σαν ανεμοδούρες

Ιπτάμενο χταπόδι και ιπτάμενο καλαμάρι.Μπορούσες να χαζεύεις για ώρες τα τεράστια πλοκάμια να ανεμίζουν νωχελικά...


Εμείς αργήσαμε λίγο να πάμε και δεν προλάβαμε να πάρουμε πεταλουδαετό,αλλά απασχοληθήκαμε αρκετή ώρα,άλλοι παλεύοντας να σηκώσουν τον νυχτεριδαετό μας,άλλοι να τον πατούν και να τον σπάνε,άλλοι να παλεύουν να τον επισκευάσουν και άλλοι να τραβούν φωτογραφίες.Αφήνω στη φαντασία σου ποιο ρόλο ανέλαβε το κάθε μέλος του μικρού Παιζικού μας.
Ούτε στο χώρο καταφέραμε να κινηθούμε πολύ,οπότε ίσως είχε και άλλες εκδηλώσεις που δεν πήρα είδηση, γιατί  είχαμε να κυνηγάμε το Κοντό Κόκκινο Μπουφάν όπου παρέα με τον φίλο του το Κοντό Γκρι Μπουφάν έτρεχαν πέρα δώθε και φοβόμασταν μη τα χάσουμε μέσα στον κόσμο.

Παρ' όλα αυτά και μόνο να σήκωνε κανείς τα μάτια του σ αυτόν τον γκρίζο ουρανό,που δυστυχώς αδίκησε πολύ τις φωτογραφίες που βγάλαμε και να χάζευε αυτή την πλημμύρα πολύχρωμων αετών σε σχήματα και ΜΕΓΕΘΗ που δεν είχαμε ξαναδεί, να ανεμίζουν νωχελικά τις ουρές τους και τα πλοκάμια τους,ήταν πραγματικά ψυχοθεραπευτικό.


Και σ' έκανε να σκέφτεσαι με ένα μικρό παράπονο...

Πόσα λίγα χρειάζονται για να προσφέρεις σε αυτόν τον ταλαίπωρο λαό σου μια αξέχαστη μέρα...

Ας μαζέψουμε 6.000 ευρώ για να περπατήσει η 11χρονη Μαρία

Το αρχικό άρθρο είναι γραμμένο από τη Χριστίνα του e-mama.gr μετά από συνεργασία με την Στρατούλα του lolmoms.gr, η οποία γνωρίζει προσωπικά την οικογένεια.Σε μια προσπάθεια να μαζευτούν τα απαραίτητα χρήματα,συμμετέχουμε αρκετοί bloggers αναδημοσιεύοντας το κείμενο:
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η αλήθεια είναι ότι δε συνηθίζουμε να κάνουμε έκκληση για οικονομική βοήθεια, όχι επειδή δε νιώθουμε την ανάγκη να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, αλλά επειδή δεν είναι εύκολο να διασταυρώσει κανείς αν μια ανάγκη είναι πραγματική ή αν πρόκειται απλά για μια ακόμα απάτη, από τις πολλές που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια το διαδίκτυο. Θα θυμάστε βέβαια την περίπτωση του ανύπαρκτου μικρού Νικολάκη που ξεσκεπάσαμε με τη βοήθεια των Ελληνικών Hoaxes.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι για να βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση να σας καλέσουμε να βοηθήσετε τη Μαρία, είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι η ανάγκη υπάρχει και είναι επιτακτική.

Η Μαρία είναι 11 χρονών και είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο από μωρό. Στην ηλικία των 6 μηνών χτυπήθηκε από μια επιθετική μορφή λευχαιμίας κι ενώ οι γιατροί της έδιναν μόνο 2-3 μήνες ζωής, η μικρή μαχήτρια κατάφερε να τους διαψεύσει όλους και να ζήσει. Ωστόσο ως αποτέλεσμα των θεραπειών που έκανε, το παιδί υποφέρει έκτοτε από οστεοπόρωση και νευρολογικά προβλήματα, τα οποία της έχουν στερήσει την κινητικότητά της.

Υπάρχει ελπίδα για τη Μαρία;

Ναι υπάρχει! Η Μαρία μπορεί να υποβληθεί σε χειρουργείο και να ξεκινήσει να περπατάει. Το εν λόγω χειρουργείο κοστίζει 50.000 ευρώ και μέχρι στιγμής ο μόνος τρόπος για να χειρουργηθεί το παιδί ήταν να μεταβεί στο εξωτερικό. Τα έξοδα αυτής της επέμβασης ωστόσο είναι απαγορευτικά για την οικογένεια της Μαρίας.

Επειδή όμως κάποιες φορές η ζωή αποφασίζει να φερθεί μεγαλόψυχα, στο δρόμο της οικογένειας βρέθηκε ο Έλληνας Ορθοπεδικός Χειρουργός Βασίλης Καϊλής, ο οποίος εξειδικεύεται στον παιδο-ορθοπεδική χειρουργική και τραυματολογία και ο οποίος ανέλαβε να φέρει εις πέρας το δύσκολο χειρουργείο. Σε συνεργασία με το ΙΑΣΩ, όπου και πρόκειται να πραγματοποιηθεί η επέμβαση, η οποία έχει προγραμματιστεί για τις 23 Μαρτίου, ο γιατρός κατάφερε να συμπιέσει το κόστος της επέμβασης, η οποία καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ, αλλά όχι εξολοκλήρου.

Η οικογένεια πρέπει να πληρώσει 6.000 ευρώ για το ποσοστό της δικής της συμμετοχής. Ωστόσο αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν, καθώς αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι μια τέτοια τεράστια περιπέτεια υγείας έχει λυγίσει οικονομικά την οικογένεια του μικρού κοριτσιού.

Η επέμβαση στην οποία πρόκειται να υποβληθεί η 11χρονη Μαρία στα κάτω άκρα της, είναι εξαιρετικά περίπλοκη και αναμένεται να διαρκέσει 7 ώρες. Ο Έλληνας γιατρός θα πλαισιωθεί από μια εξειδικευμένη επιστημονική ομάδα, ενώ θα χρησιμοποιήσει ιατρικά ορθοπεδικά εργαλεία αιχμής.

Η μητέρα της Μαρίας, η Ευαγγελία (Λίτσα) Δεληθεοδώρου είπε στα nealesvou.gr «Απευθύνθηκα στο μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο και τον ενημέρωσα για το πρόβλημά μας, είπε όμως ότι δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Τον καταλαβαίνουμε, είναι δύσκολες αυτές οι εποχές για όλους. Έχουμε κάνει μια έκκληση για βοήθεια μέσω των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Σχολείων που με προθυμία δέχτηκαν να συμπαρασταθούν, όπως επίσης και ο Εμπορικός Σύλλογος Μυτιλήνης, ο πρόεδρος του οποίου Παναγιώτης Παπαρίσβας χωρίς δεύτερη σκέψη, μας απάντησε ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν».

Τα τηλέφωνα της οικογένειας για όποιον θέλει να επικοινωνήσει είναι

22510 28212

και

6996923642

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να βοηθήσουμε να συγκεντρωθεί το ποσό των 6.000 ευρώ, που μπορεί για την οικογένεια να είναι μεγάλο, για όλους εμάς όμως είναι μικρό.

Καταθέτουμε χρήματα στο λογαριασμό:

EUROBANK

Αριθμός λογαριασμού 00260044400200761310 και IBAN GR3402600440000400200761310

στο όνομα ΔΕΛΗΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Αιτιολογία Μαρία- Ταξιαρχούλα Μιχαήλ

Πανεύκολο και Υγιεινό Spread Κακάο





Τα βοηθητικά γεύματα,βλ. δεκατιανό-απογευματινό,είναι τα χειρότερά μου...Με δυσκολεύει πολύ να κρατήσω το επίπεδο διατροφής που επιθυμώ για τα παιδιά μου.

Τα παλιά τα χρόνια από τη στιγμή που τα  παιδιά δεν αγόραζαν έτοιμη τυρόπιτα από την καντίνα,συνοδευόμενη με καραμελίτσα βουτύρου αντί για ρέστα(τι θυμήθηκα τώρα!),αλλά είχαν το ταπεράκι από το σπίτι με το σαντουιτσάκι τους,οι μαμάδες είχαν τη συνείδησή τους ήσυχη,ότι τα θρέφουν υγιεινά.Τώρα τι να πρωτοπιάσω...Τα αλλαντικά,το τυρί-σκόνη ή το ψωμί,όπως το αναλύει και πολύ ωραία η πολυαγαπημένη μας παιδίατρος...
Και καλά το καλοκαίρι,έχεις κάποια ποικιλία φρούτων,κάνεις έναν ωραίο χυμό,μια φρουτοσαλάτα,έχει και ζέστη oπότε δεν πεινάνε και πολύ τα παιδιά.(Για όσους γνωρίζουν τα παιδιά μου και κάπου εδώ γελάνε,αναφέρομαι στα παιδιά των άλλων).Το χειμώνα όμως τι κάνεις;

Τις τελευταίες μέρες έχω ενθουσιαστεί με τη νέα μου ανακάλυψη.Ο μεγάλος μου και η μαμά μου μοιράστηκαν τον ενθουσιασμό μου.Το μικρό δεν το έχω κερδίσει ακόμα,αλλά αυτό έχω παρατηρήσει ότι όπου προσθέτω κακάο,μου το σνομπάρει μετά.Και στην κρέμα μπανάνα-αβοκάντο που τρελένεται,όταν είχα προσθέσει κακάο το έφαγα μόνη μου.Δεν καθυστερώ άλλο,την μοιράζομαι μαζί σου: 

Spread κακάο με βάση το ρεβύθι.

Στο Μulti χτυπάμε:

2 κούπες ρεβύθια βρασμένα
5-6 κουταλιές της σούπας κακάο χωρίς ζάχαρη
4-5 κουταλιές της σούπας Maple Sirup.Φαντάτομαι και με μέλι γίνεται,αλλά αγαπώ την ιδιαίτερη γεύση του Maple.Και σκοπεύω να δοκιμάσω α) με πετιμέζι β) με συκόμελο.Η ποσότητα εξαρτάται από το πόσο γλυκό το θέλεις.
1 κουτάκι σκόνη βανίλιας.
Μια πρέζα αλάτι
Στη συνέχεια προσθέτεις λίγο,λίγο νερό μέχρι να αποκτήσει την υφή που θες.

Τέλειο και για όσες στεναχωριούνται που τα παιδιά τους δεν τρώνε όσπρια.Τα ρεβύθια δεν "ακούγονται" καθόλου!

Διατηρείται για καιρό στο ψυγείο.Για ευνόητους λόγους,δεεν έχω ανακαλύψει για πόσο καιρό...

Εμείς μέχρι τώρα το έχουμε φάει πάνω σε μήλα,ειδικά με τα κόκκινα-γιαμ!,με αχλάδια,με μπανάνες,με αβοκάντο.Του γιου μου του το έβαλα για το σχολείο με καρότα και ξετρελάθηκε.Κανένα Σαββατοκύριακο θα το δοκιμάσουμε και μέσα σε κρεπούλα.Φυσικά μπαίνει και πάνω στο ψωμί.Οπουδήποτε θα έβαζες κάτι του τύπου Μερέντα,ταιριάζει.

Y.Γ.
Να τονίσω ότι έχει τεράστια σημασία στο τελικό γευστικό αποτέλεσμα η ποιότητα του κακάο που χρησιμοποιείς,γιατί στην ουσία αυτό δίνει όλη τη γεύση.Το ξανάκανα με ένα ψιλοαδιάφορο κακάο και δε βγήκε τόσο καλό.





Οδηγίες για κατασκευή στολής Tansformer



Αυτή την ανάρτηση τη χρωστάω από πρόπερσι.Επειδή λοιπόν μου ζητήθηκε, ορίστε πως φτιάξαμε τη στολή Transformer.




Αρχικά να δηλώσω ότι είχε πολύύύύύ δουλειά...
Θέλω να πω,το βλέπεις ότι είχε πολύ δουλειά...
αλλά δε διανοείσαι πόση πολλή δουλειά...
Μιλάμε για εργατοώρες.
Αλλά ήταν οικογενειακή υπόθεση και το διασκεδάσαμε.
(that is όταν δε βλασφημούσαμε για τις ιδέες που κατεβάζει το κεφάλι μου...)


Τώρα πως τη φτιάξαμε...



  1. Βρήκαμε μεγάλες κούτες και τους δώσαμε το σχήμα που θέλαμε κόβοντας και κολλώντας με πιστόλι σιλικόνης.Στην αρχή δώσαμε τη μορφή ενός ολοκληρωμένου αυτοκινήτου.
  2. Κοψαμε το αυτοκίνητο στα κατάλληλα σημεία,ώστε να μπορεί να μετατραπεί σε ρομπότ.
  3. Εντυσα όλο το αυτοκίνητο με λωρίδες εφημερίδας και αλευρόκολλα για να γίνει γερό.Η πιο βαρετή,βρώμικη και πολύωρη δουλειά,καθώς γίνονται όλα χάλια με την αλευρόκολλα και  πρέπει να περιμένεις να στεγνώσει το κάθε στρώμα για να βάλεις το επόμενο.Ευτυχώς δεν είχε πολύ κρύο και το έκανα στο μπαλκόνι.Κάτω είχα στρώσει ένα πλαστικό τραπεζομάντηλο από παιδικό πάρτυ που μετά απλά το πέταξα.Οπως έχω γράψει και παλαιότερα αυτά τα τραπεζομάντηλα έχουν πολλές πρακτικές χρήσεις.
  4. Για συνδεσμολογία των κομματιών χρησιμοποιήσαμε τα υλικά από αυτό το παιχνίδι,αλλά στο καπό που ήταν βαρύ βάλαμε μεντεσέδες.
  5. Στα κομμάτια που τα φορούσε στα χέρια στερεώσαμε λάχτιχα.
  6. Για να το φοράει στερεώσαμε υμάντες σαν τιράντες και για να μην τον κόβουν έβαλα τα προστατευτικά από το καρότσι του μικρού.
  7. Οι ρόδες ήταν πιάτα,που όπως βλέπεις δεν ήταν πολύ πετυχημένες.Επρεπε να πάρουμε μικρότερα,αλλά όταν το πήραμε είδηση τα είχαμε ήδη βάψει και βαρεθήκαμε.
  8. Το βάψαμε με σπρέι,χρησιμοποιόντας χαρτοταινία για να κάνουμε τις μαύρες λωρίδες.
  9. Το διακοσμήσαμε με χαρτιά χειροτεχνίας.
  10. Για τη μπλούζα:Ξεπατικώσα το σήμα και έφτιαξα ένα στένσιλ από χαρτί κόβοντάς το.Εβαψα μια λευκή μπλούζα με σπρέι.
  11. Λοιπά αξεσουάρ:Επιγονατίδες και  επιαγκωνίδες που τις έχουμε για τα πατίνια.Μάσκα από γνωστό παιχνιδάδικο.(Ηταν starwars γιατί εκείνη τη χρονιά δεν ήταν της μόδας τα transformer).Nerf νεροπίστολο. 

    Εννοείται πως μετά από όλα αυτά,τραβάς και το αντίστοιχο βίνετο,με την ανάλογη μουσική υπόκρουση!

 Και για μικρά ταρζανάκια,ιδέα για εύκολη στολή με την αντίστοιχη φωτογράφιση εδώ.


Κάθε φορά που τελειώνω ένα τέτοιο πρότζεκτ λέω ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Λίγες εβδομάδες μετά,ξεκίνησα τις προετοιμασίες για το Πειρατικό Πάρτυ...

ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ




Θέλω εδώ και μέρες να κάνω ποδαρικό στο μπλογκάκι μου,αλλά τα δάχτυλά μου έχουν σκουριάσει και οι λέξεις δε μου βγαίνουν τόσο εύκολα .Το ότι είμαι ακόμα με αυτό το μπακατελάκι νετμπουκάκι για να γράφω,επίσης δε βοηθάει.Αλλά αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρέπει να παραδεχτώ ότι τα δάχτυλά μου δεν έχουν διάθεση να γράψουν γιατί...ξενοκινούνται.

Εδώ και κάποιου μήνες ξεκίνησα νέο βιολάκι,μόνο που δεν είναι βιολάκι αλλά κιθαρίτσα.Ετσι τον όποιο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τον διαθέτω για να κάνω πρόβες και είναι η νέα ψυχοθεραπεία μου.Ως καλλιτεχνική φύση πάντα χρειάζομαι μια διέξοδο,αλλιώς την ψιλοακούω όπως πέρυσι,με αποτέλεσμα να με ακούνε μετά και όλοι οι γύρω μου…και 10 οικοδομικά τετράγωνα παραπέρα…

Χμμμμ τελικά δεν ήθελα πολύ για να ξεφύγω από το θέμα.

Λοιπόοοον μπήκα για ποδαρικό με μια αναρτησούλα για μια ιδέα που ίσως σου αρέσει και θες να την εφαρμόσεις κι εσύ με  το παιδάκι σου ή μόνος-η για food for thought και θετικές σκέψεις για έναν πιο ήρεμο ύπνο.

Από την αρχή του χρόνου με το μεγάλο μου γιο έχουμε μια αγαπημένη ιεροτελεστία προτού πάει για ύπνο,εκτός από το καθιερωμένο διάβασμα βιβλίου.Το είχα σκεφτεί από πέρυσι ότι ήθελα να το κάνουμε,αλλά μου άρεσε η ιδέα να γίνει στην αρχή της χρονιάς κι έτσι μαζευα «υλικό» κι έκανα υπομονή.
Κάθε βράδυ λοιπόν πριν τον ύπνο,διαβάζουμε κι από ένα απόφθεγμα.Ξέρεις του τύπου «Αν κάποια γυναίκα μιλάει και κανείς δεν την ακούει,τότε το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα είναι Μαμά.».Εντάξει αυτό δεν το λες απόφθεγμα,αλλά το βρήκα και καθώς έχει μεγάλο βάθος ...και πλάτος μη σου πω… το φυλάω να το πετάξω σε καίρια φάση!
Όχι,συνήθως είναι παρακινητικές,θετικές προτασούλες που μας βάζουν να σκεφτούμε.Εχω βρει κάμποσα του Αινστάιν με ιδιαίτερα αγαπημένα το
«Μέινε μακριά από αρνητικούς ανθρώπους,έχουν ένα πρόβλημα για κάθε λύση»
και τη σημασία που δίνει στη φαντασία με τα
«Το πραγματικό δείγμα της ευφυίας δεν είναι η γνώση,αλλά η φαντασία»
«Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β,αλλά η φαντασία θα σε πάει παντού»

Κάθε βράδυ λοιπόν πριν τον ύπνο διαβάζουμε κι από ένα.Του το μεταφράζω,γιατί συνήθως αυτά που βρίσκω είναι στα αγγλικά και η συμφωνία είναι ότι θα το σκεφτεί και το επόμενο βράδυ,πριν το επόμενο θα συζητάμε,τι σημαίνει.Πρώτα πρέπει να μου πει εκείνος τι κατάλαβε.Σχεδόν πάντα μου λέει αμέσως ότι το κατάλαβε και θέλει να μου πει τι σημαίνει.Στην αρχή τον ξεκίνησα με εύκολα όπως «Όταν αγαπάς αυτά που έχεις,τότε έχεις ό,τι χρειάζεσαι».Τις τελευταίες μέρες μπήκα σε κάποια πιο βαθυστόχαστα και προχθές με εντυπωσίασε με την ανάλυση που μου έκανε για το «Με το να είσαι ο εαυτός σου,προσθέτεις κάτι υπέροχο στον κόσμο,που δεν υπήρχε πρωτύτερα».
Χθες είχαμε ένα δύσκολο.
«Το διαμάντι είναι ένα κομμάτι άνθρακα που τα κατάφερε πολύ καλά υπό πίεση»
Ολη αυτή η διαδικασία μου αρέσει πολύ γιατί καταρχάς μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε χαλαρά για κάτι εκτός του σχολείου και της καθημερινότητας.Επίσης με το να μιλάμε για δύσκολες έννοιες και να τις αναλύουμε μαζί βλέπω πόσο σημαντικός αισθάνεται.Είμαστε ίσοι και συζητάμε για σημαντικά πράγματα αφήνοντας απ’ έξω τον μικρό(σημαντικό κι αυτό!)
Αλλά μας δίνεται το έναυσμα να μιλήσουμε παράλληλα και για άλλα θέματα.Για παράδειγμα σε αυτό με το διαμάντι η συζήτηση περιέλαβε τόσους διαφορετικούς κλάδους.Καταρχάς του εξήγησα τι σημαίνει  λέω κάτι "μεταφορικά".Μιλήσαμε για τα τρένα Καρβουνιάρηδες,καθώς δεν ήξερετι ακριβώς είναι το κάρβουνο,είπαμε γιατί ενώ έχει μεγάλη αξία ο χρυσός στην ουσία δεν είναι τόσο ζωτικής σημασίας όπως άλλα ευτελή μεταλλεύματα με τα οποία μπορούμε όμως να φτιάξουμε εργαλεία,του εξήγησα πως τα διαμάντια είναι τόσο σκληρά που μπορούν να κόψουν γυαλί και φυσικά προσπαθώντας να του εξηγήσω τι αξία έχει δώσει ο άνθρωπος στα διαμάντια του είπα για τα τραγούδια “Diamonds are forever”  και “Diamonds are a girls best friend”.Μένει να τ' ακούσουμε κιόλας.

Σήμερα το πρόγραμμα έχει το «Είναι αποδεκτό να φοβάσαι.Σημαίνει ότι πρόκειται να κάνεις κάτι πολύ πολύ γενναίο»

Γενικά και οι δυο μας απολαμβάνουμε πολύ τη διαδικασία.Κάθε ένα που αναλύουμε το κολλάμε σε ένα τετράδιο με στόχο στο τέλος του χρόνου να έχουμε μιλήσει για 365 αποφθέγματα.Οσο μεγαλώνει σκοπεύω να ανατρέχουμε ξανά και να τα συζητάμε με μεγαλύτερη ωριμότητα.
Σκέφτομαι ότι ίσως το κρατήσει και το ξεφυλλίζει που και που όταν μεγαλώσει και θυμάται κάτι βράδια με ημίφως,παρέα με τη μαμά,να συζητά για τα πιο σημαντικά αυτού του κόσμου.

Και για να κλείσω με ένα θετικό μήνυμα και για το νέο χρόνο:


«Όλα θα πάνε καλά στο τέλος…
αν δεν είναι καλά,
τότε δεν είναι το τέλος»


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!





Ω,αγοράκια μου,δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Μια σκέψη μου έχει κολλήσει από χθες που ξέθαψα το παλιό μου cd με τα greatest hits των Chicago…(Οι μουσικές μου επιλογές ήταν κάπως εκτός εποχής πάντα…)
Ετσι είναι αυτές οι ιδέες,σου κατεβαίνουν στο μυαλό και σε κλωθογυρίζουν.

Ω, μικρά μου αγοράκια…
Πόσο κρίμα…
Πόσο τέλειο μα και συγχρόνως πόσο κρίμα, να μεγαλώνετε  στην εποχή του youtube και του shazam

Δε θα το νιώσετε ποτέ αυτό το συναίσθημα…
Δε θα δεθείτε ποτέ ολοκληρωτικά με ένα τραγούδι…
ΤΟ τραγούδι που μπορεί να το έψαχνες μήνες ή και χρόνια.

Δε θα μάθετε πώς είναι ν’ ακούς ραδιόφωνο,απαραίτητα με μια κασέτα  stand by,για να (αντι)γράψεις τα αγαπημένα σου κομμάτια.

Δε θα μάθετε πώς είναι να ελπίζετε  ότι θ’ ακούσετε τον παραγωγό να λέει το όνομα του τραγουδιού.

Τι ταχύτητα μπορείς να αναπτύξεις όταν είσαι στο σαλόνι και ακούς αυτό το τραγούδι που το έψαχνες τόσο καιρό και το κασετόφωνο είναι στο δωμάτιό σου…Ναι,αυτό πρέπει να είναι.Σίγουρα αυτή η  εισαγωγή ταιριάζει.Και ουρλιάζεις και πετάγεσαι και τρέχεις και τρομάζεις τη μάνα σου που σου τα χώνει μετά,αλλά πόσο μα πόσο δε σε νοιάζει…
Γιατί,ΝΑΙ, αυτό ήταν!

Και να έχεις στη μια κασέτα ένα μισο ρεφραίν.Την επόμενη φορά να προλαβαίνεις και το δεύτερο κουπλέ μέσα σε κάτι παράσιτα του διπλανού σταθμού…Κι όταν τελικά το προλαβαίνεις από την αρχή,ο Γκαραβέλας (τι είπα τώρα!) να μη βάζει γλώσσα μέσα.

Ω, πόσες ατελείωτες ώρες να ακούμε ξανά και ξανά για να γράψουμε τους στίχους.
Κάτι Αγρινιώτικα καλοκαίρια,η Σαρδέλα κι εγώ…ανάμεσα στις προπονήσεις…με ένα walkman κι από ένα ακουστικό στο αυτί η καθεμιά…και τον Κολέτσο να μας κοροϊδεύει για τα “je taime” που ακούμε.
Κι αυτή η λέξη που δεν καταλαβαίνεις,να σε παιδεύει για χρόνια και να σου αποκαλύπτεται τελικά δεκαετίες μετά,απλά πατώντας στο google τον τίτλο του τραγουδιού και τη λέξη lyrics…(muchmuch έλεγε...τόσο απλό…να μη μπορώ να το καταλάβω με τίποτα…much)

Για εμένα ΤΟ τραγούδι...
Aυτό που θα έπαιρνα ρε παιδί μου στο έρημο νησί αν έπεφτα ναυαγός και μπορούσα να επιλέξω μόνο ένα τραγούδι…
καταλαβαίνεις…
είναι το
I dont want to live without your love, των Chicago .

Και ,όχι , δεν ήταν μέσα στο cd με τα  greatest hits,τσάμπα η απερίγραπτη χαρά που είχα πάρει όταν το είχα ανακαλύψει στο δισκάδικο.Μου πήρε χρόνια να το βρω,μου είχε γίνει εμμονή.Δε σήμαινε κάτι για εμένα,δεν το είχα συνδυασμένο με κάποιον άνθρωπο ή κάποια κατάσταση.Στο κάτω κάτω ήμουν ακόμα στο δημοτικό όταν έτυχε να το πρωτοακούσω.
Για χρόνια,το μόνο που είχα ήταν ένα ρεφραιν.Οταν το πέτυχα σχεδόν από την αρχή…
Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.

Αλλά τι να κάνουμε.
Από την άλλη ζείτε στην εποχή που ερωτεύτηκα το τραγούδι από τη διαφήμιση της Fiat,προ Shazam μιλάμε,το 2005,γκούγκλαρα τις λέξεις add,fiat,song και μέσα σε δευτερόλεπτα έφτασα στο πολυπόθητο Meravigliosa Creatura.
Πώς θα μπορούσε όμως να μπει στο πετσί μου έτσι εύκολα που το απέκτησα...

Ω, αγοράκια μου, δε θα καταλάβετε ποτέ για ποιο πράγμα σας μιλάω.


Υ.Γ. Καταραμένο youtube …Είδα χθες το βίντεοκλιπ ΤΟΥ τραγουδιού μου…Νομίζω ότι μου το κατέστρεψε για πάντα,τόσο άκυρο που είναι…Ακόμα γελάω.
Τέτοιο Τιτανικό είχα να πάθω από τότε που είδα  ότι στο «All out of love»(Air Supply) η δεύτερη φωνή δεν είναι γυναίκας.




Ουδείς Αναντικατάστατος...;





Νέα ανάρτηση σήμερα,μετά από μήνες απουσίας…
Νέα και μακροσκελής.
Είναι γραμμένη για (και απευθύνεται σε) ένα ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο.
Διάβασέ τη όμως αν θες.
Σίγουρα έχεις νιώσει κι εσύ έτσι κάποια στιγμή και ίσως έχεις κάτι να προσθέσεις.




Αντικαθιστώ.
Ετυμολογία σύμφωνα με το λεξικό:βγάζω κάτι/κάποιον και τοποθετώ στη θέση του κάτι άλλο,το οποίο είναι ίσης αξίας,ίδιας αποτελεσματικότητας,ίσης απόδοσης με το/τον αντικατασταθέν/τα.




 Ουδείς αναντικατάστατος…

Η πρώτη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να αισθάνεται απέχθεια γι’ αυτά τα λόγια,ήταν όταν μου τα είπε η μητέρα μου γύρω στα 13,αφ’ ότου μου είχε ανακοινώσει ότι δε θα συνέχιζα αγγλικά με την ίδια δασκάλα.
Ο λαός μας έχει πολλά σοφά γνωμικά,μα αυτό δε θεωρώ ότι είναι ένα από αυτά.
Σίγουρα ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα…
Μα αυτή την καρέκλα στην καρδιά σου που μένει κενή,την κρατάς για πάντα αδειανή.Δεν καθίζεις ποτέ κανέναν άλλο,στη θέση του προσώπου που σηκώθηκε.Απλά,φέρνεις μια νέα καρέκλα στο τραπέζι και φυσικά μπορεί ο νέος αυτός άνθρωπος (ή πολλές φορές και ζώο) να είναι  ίσης αξίας,ίδιας αποτελεσματικότητας και ίσης απόδοσης με τον αντικατασταθέντα, μπορεί δηλαδή να τον αγαπήσεις εξίσου δυνατά,μα στην ουσία δεν τον έχεις αντικαταστήσει.Απλά τελικά με όλες τις καρέκλες σου,γεμάτες και αδειανές,βγαίνεις πιο πλούσιος.
Ετσι έγινε και με τη δασκάλα των Αγγλικών.Εφερα βαρύθυμα μια νέα καρέκλα και είχα την τύχη να κάτσει η Μrs. Lockwood.To Κλειδωμένο Δάσος,όπως την αποκαλούσαμε εμείς τα παιδιά.Εκατσε για πολλά χρόνια,ακόμα κι όταν τελειώσαμε τα μαθήματα,μέχρι το τέλος της ζωής της.Και κάθε φορά που ακούω «άξιον» (action) και τομέιτο αντί για τομάτο,κάθε φορά που τα παιδιά μου τα πιάνει λογοδιάρροια και σκέφτομαι από μέσα μου σταμάτα βρε chatterbox,κοιτάζω προς την άδεια καρέκλα της και χαμογελώ.

Αυτή την εποχή φέρνω και πάλι με πόνο μια νέα καρέκλα στη ζωή μου,για τη νέα παιδίατρο των παιδιών μου.Εχω ακούσει πολλά καλά λόγια από τη φίλη μου Κωνσταντίνα,ένα από τα ελάχιστα πρόσωπα που εμπιστεύομαι τη γνώμη τους.Στην ουσία η συγκεκριμένη γιατρός έρχεται στη δική μου ζωή,αλλά και σε αυτή τόσων άλλων μαμάδων που αισθάνονται όπως εγώ,επειδή η Κωνσταντίνα πίστεψε το Δανέζη που της «είπε» ότι μπορεί να επηρεάσει το σύμπαν.Και πράγματι το επηρέασε καταλυτικά.(Inside Joke)
Ευελπιστώ πως στο τέλος θα βγω κερδισμένη από αυτή την ιστορία.Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτή η καρέκλα που μένει κενή,δε θ’ αντικατασταθεί. 
Είπα καρέκλα;Πολυθρόνα εννοούσα.Πολυθρόνα σαν αυτή την (του απιστεύτου) Zero Gravity Stokke που αναγκάζεται να πουλήσει η γιατρός μας τώρα που φεύγει για την Ελβετία κι αφήνει πίσω της μαμάδες-συντρίμμια.
Κι ελπίζω πως θα συνεχίσει να κάθεται που και που ως φίλη πλέον,έστω κι εξ’ αποστάσεως κι ας μην μας ακροάζεται πια.

Είχα γράψει εδώ κάποτε,ότι είμαι «ερωτευμένη» με τη νέα μας παιδίατρο και το εννοούσα πραγματικά.
Υπάρχουν πολλά είδη έρωτα.
Εκτός από το better half του,μπορεί κανείς να ερωτευτεί τη δουλειά του,το χόμπι του,ένα άθλημα,ένα μουσικό κομμάτι ή ακόμα κι ένα μηχάνημα,όπως π.χ. έναν εξολοθρευτή κουνουπιών!(Περισσότερα επί του θέματος άλλη φορά.Μη δίνεις σημασία.Πρόκειται για το παραλήρημα μιας ερωτοχτυπημένης)

Ξέρεις ότι είσαι ερωτευμένος με κάποιον άνθρωπο,όταν μιλάς γι αυτόν με πάθος σε άλλους,όταν σκέφτεσαι ν’ ανάψεις λαμπάδα που τον γνώρισες κι ας μην είσαι θρήσκος,όταν τον έχεις ψιλοθεοποιήσει στο μυαλό σου και δε θες ν’ ακούσεις τη γνώμη κανενός άλλου.(Αφού 99,9% των φορών έχει δίκιο.Πώς να το κάνουμε!)

3 χρόνια μετά κι ο «έρωτας» έχει γίνει βαθιά αγάπη και σεβασμός.Γιατί πρόκειται για έναν καταπληκτικό άνθρωπο και μια καταπληκτική γιατρό.

Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη λέξη «καταπληκτικός» αρκετά εύκολα.Εχω μάθει να κρατάω μικρό καλάθι,γιατί τις περισσότερες φορές μένω να ψάχνω το κατά- και μου μένει σκέτη η
 «-πληκτικότητα»…

Ποια είναι η διαφορά ενός πολύ καλού κι ενός καταπληκτικού γιατρού…;

Αν ρωτήσεις μια μαμά ( ή και μπαμπά,απλά συνήθως εμείς οι μαμάδες τα παίρνουμε λίγο πιο βαριά) τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας καλός γιατρός,φαντάζομαι οι απαντήσεις θα είναι πάνω κάτω αυτές:

  • Να κάνει σωστές διαγνώσεις.(Αυτό βέβαια θα έπρεπε να είναι χαρακτηριστικό ενός γιατρού,σκέτο ουσιαστικό χωρίς επίθετο μπροστά)
  • Να με βοηθάει και από το τηλέφωνο χωρίς να πρέπει κάθε φορά να πάω στο ιατρείο.
  • Να μη δίνει εύκολα αντιβιοτικά.
  • Να μπορεί να με καθησυχάσει.(Βασικό!)
  • Να μπορώ να τον βρω εύκολα όταν τον έχω ανάγκη.

Να προσθέσω εγώ και μερικά ακόμα.Πολλή καλή είναι μία γιατρός

  • που σε δέχτηκε για ιατρική επίσκεψη στο σπίτι της 26 Δεκεμβρίου,για να μη σε αφήσει να τρέχεις στο Παίδων.Και σου έλεγε να μην την πληρώσεις κιόλας.
  • που σου εξήγησε επιτέλους πώς να ξεχωρίζεις τη βρογχίτιδα,αφότου για 5 χρόνια αναρωτιόσουν πώς είναι δυνατό κάθε γκουχ να σημαίνει αυτόματα φσιτ και φσουτ τα εισπνεόμενα.
  • που σου είπε ότι οι περισσότερες ωτίτιδες δε χρειάζονται αντιβιοτικό και σ’ έμαθε να τις διαχειρίζεσαι μόνη σου,χωρίς καν να χρειάζεται να την πάρεις τηλέφωνο.
  • που την πήρες όταν ο 2χρονος γιος σου ψηνόταν με 40,5 και σου απάντησε «Ε καλά,μην κάνετε έτσι.»Κι επειδή την εμπιστεύεσαι τόσο πολύ,αμέσως χαλάρωσες.Εσύ που στο πρώτο παιδί έδωσες με τρεμάμενο χέρι και ταχυκαρδία Depon επειδή είχε κάνει 38.3, κατά πάσα πιθανότητα επειδή  έβγαζε δόντια.
  • που σου μίλησε για τη μεγάλη σημασία της διατροφής,κάτι που εσύ, ναι φυσικά, το ήξερες.Και θεωρούσες ότι σαν οικογένεια τρέφεστε αρκετά υγιεινά.Οχι πολλά γλυκά,λίγο κρέας,σπάνια τηγανιτά και τα σχετικά.Και σου έδωσε μια λίστα και σου ψιλοέπεσαν τα σαγόνια.Σου δάνεισε βιβλία,άρχισες να το ψάχνεις στο ίντερνετ κι ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος μπροστά σου.Και είδες πως ένα ξέρεις,πως τίποτα δεν ήξερες.Και είδες με άλλο μάτι το «Είμαστε Ο,τι Τρώμε».

Όλα αυτά είναι κάποια απλά παραδείγματα ενός/μιας πολύ καλού/ής γιατρού.Τί τον μετατρέπει όμως σε καταπληκτικό;
Κάτι πολύ απλό στην ουσία,μα πολύ δύσκολο στην πράξη.

Καταπληκτικός είναι ένας/μία γιατρός,οποιασδήποτε ειδικότητας,που δε θέλει να λειτουργεί σαν το δεκανίκι σου.Είναι ακομπλεξάριστος/στη και σε βοηθάει να μάθεις να περπατάς μόνος σου,μα είναι δίπλα σου όταν πας να πέσεις…

Ετσι αισθάνομαι για εσένα Σουζάνα…
Αισθάνομαι ότι ήρθα σ’ εσένα (ολίγον) κουτσή,παρ’ όλο που είχα ήδη ένα 5χρονο παιδί,μ' ένα μωράκι που για κανένα λόγο δεν ήθελα να του δώσω όλα αυτά τα φάρμακα της συνταγής που είχα στα χέρια μου,για κάτι που μου φαινόταν ιδιαίτερα απλό.Και στόχος σου  από εκείνο κιόλας το πρώτο ραντεβού της 1,5 (!) ώρας ήταν,όχι απλά να μου δώσεις τα εφόδια να περπατήσω,αλλά και να πετάξω.

Πήρες το κεφάλι μου που είχε πιαστεί/βαρεθεί να κοιτάζει προς μία κατεύθυνση και το έστρεψες έως κι 180 μοίρες(άουτς) σε κάποιες φάσεις,μαθαίνοντάς μου ότι κάποιες φορές οι λύσεις βρίσκονται πίσω στο παρελθόν,έτσι απλά,όπως γιατρεύονταν οι άνθρωποι για γενιές και γενιές.
Εδωσες ένα φύσημα στη φλόγα που ήδη σιγόκαιγε μέσα μου κι έγινα μια χαρωπή/τρελή ματζουνοβοτανομαγειρεύτρα.(Δεν καταλαβαίνω γιατί ο blogger μου υπογραμμίζει με κόκκινο τη λέξη...)
Εμαθα για κομπρέσες,εντριβές,ενημερώθηκα για τα γαλακτοκομικά,τόσα και τόσα που άλλαξαν τον τρόπο ζωής ολόκληρης της οικογένειας.
FYI,περιμένω σεμινάριο Βεντούζες 101!

Στεναχωριέμαι απερίγραπτα που φεύγεις,όχι επειδή ξέρω πως τώρα που το μικρό ξεκινάει σχολείο θα σε χρειάζομαι.(Αυτό γιατί βγήκε έτσι αρρωστιάρικο,μου λες;!)
Αλοίμονο,υπάρχουν άλλες μαμάδες με δύσκολα περιστατικά που πραγματικά θα τους λείψουν οι γνώσεις μα και η πολύτιμη υποστήριξή σου...
Στεναχωριέμαι γιατί η χώρα χάνει τέτοιους αξιόλογους ανθρώπους...
Στεναχωριέμαι για τα νέα μονοπάτια που θα μου άνοιγες για να φτιάξω τους δικούς μου δρόμους...
Στεναχωριέμαι για τις 5 ουσιαστικές κουβέντες που λέγαμε κατά τη διάρκεια της 40λεπτης-60λεπτης εξέτασης των παιδιών.(Αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν.)

Είναι απίστευτο πως ένας άνθρωπος που φαινομενικά σε κρατάει σε απόσταση με έναν τυπικό πληθυντικό ευγενείας,προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα σε τόσες μαμάδες,όπως διαβάζω στα μηνύματα αγάπης που στέλνουν τώρα που φεύγεις…

Σου εύχομαι όλα τα καλά και να συνεχίσεις με αυτή την όρεξη και αγάπη το έργο σου εκεί στην αγαπημένη Ζυρίχη.
Συνέχισε να μας συμβουλεύεις μέσα από τη σελίδα σου και τα ενημερωτικά email σου κι ευχαριστούμε για την καταπληκτική έτοιμη κασετίνα ομοιοπαθητικής για παιδιά που δημιούργησες. Οταν είσαι έτοιμη,θα βάλω και link.




Υ.Γ. Η μόνη απορία που μου έχεις αφήσει ακάλυπτη τόσα χρόνια, είναι το θέμα με τα πορτοκάλια.Αλλά δε θα μου τη γλυτώσεις.Θα σε βάλω να μου εξηγήσεις κάποια στιγμή over coffee,στον μέχρι τότε mosquito free κήπο μου…

Y.Γ.2 Σε αυτή την … κατάθεση ψυχής,δε θα μπορούσα φυσικά να παραλείψω ν’ αναφέρω ότι ήσουν η προξενήτρα για τη γνωριμία με το νέο έρωτά μου.Μου ξύπνησες βέβαια άγρια,αρχέγονα ένστικτα.Με μετέτρεψες σε μια αδίστακτη γενοκτόνο που όμοιά της η ανθρωπότητα μόνο την εποχή του ναζισμού είχε γνωρίσει.
Mosquitaire + @ntonia = L.F.E.
@thasasdeiksoego
@dethameineikounoupigiakounoupistonkipomou



Και είπαμε...
Ισως…
Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν…
αύριο το πρωί στις 8,θ' ακούω την αγελάδα από το ρολόι να μουγκανίζει...
και θα ξέρω ότι ξεκινάει μια νέα μέρα στη δουλειά...

ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ ΚΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ



Ο αγαπημένος μας σκατζόχοιρος, 
το πανεύκολο κι εντυπωσιακό  χειροποίητο κέρασμα,
σταθερή επιλογή μας για κέρασμα στο σχολείο,
απέκτησε νέο ανανεωμένο λουκ.
μόνο που πάνω από το αλουμινόχαρτο τον έντυσα με καφέ γκοφρέ χαρτί,
έβαλα ματάκια, 2 κουμπάκια για μύτη και στόμα,
έντυσα το δίσκο με πράσινο γκοφρέ κι έφτιαξα και την ηλικία μας κολλώντας κουμπάκια και κοχυλάκια.

Κάνουμε Μαθηματικά παίζοντας




Ενα από τα παιχνίδια που έχω μετανιώσει που δεν έπαιξα αρκετά με τον μεγάλο μου όταν ήταν μικρότερος,είναι το super market.Θα ήθελα να τον είχα εξοικειώσει πιο νωρίς με τα νομίσματα.

Ετσι τώρα που και ο μικρός έφτασε σε μια ηλικία που αρχίσαμε να παίζουμε παιχνίδια ρόλων,αγόρασα τελικά μια ταμειακή μηχανή(Aν και στην αρχή το παίζαμε εξίσου επιτυχημένα το παιχνίδι,με "ταμειακή μηχανή" φτιαγμένη από lego.)

Καταρχάς φωτογράφισα ένα ένα όλα τα προϊόντα που πωλούνται στο μαγαζί μας.

Μετά με το πρόγραμμα picmonkey έφτιαξα διάφορα κολλάζ με 5-10 φωτογραφίες και τα πλαστικοποίησα.

Αυτές είναι οι λίστες αγορών μας!

Ετσι όταν "παμε" με τον μικρό για ψώνια δεν αγοράζουμε ότι κι ότι,αλλά εξασκούμε και το μυαλουδάκι μας,ψάχνοντας να βρούμε τα προϊόντα της λίστας.Κι αυτές, είναι πρώιμες μαθηματικές πράξεις.












Για τον μεγάλο έφτιαξα και μια λίστα τιμών.
(Στη φωτό δε φαίνεται,αλλά έχω γράψει τιμές επάνω σε κάθε προϊόν)

Ετσι ανάλογα με το τι έχει αγοράσει ο πελάτης,χτυπάει τις τιμές στη μηχανή.Για να μη βαριέται,δε τον βάζω να κάνει τις πράξεις με το μυαλό,αλλά αυτός ο άτιμος ο πελάτης δεν έχει ποτέ να του δώσει ακριβώς το ποσό...Ολο ρέστα θέλει!!!Ετσι κάνουμε και την εξάσκηση στις πράξεις.










Είναι λίγο ταλαιπωρία η όλη προετοιμασια ζζζζζζζζζζ...
Αλλά είναι μια φορά και αξίζει τον κόπο!

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ


Χωρίς πολλά λόγια και μακρόσυρτες εισαγωγές,καθώς εντός 5λέπτου το πολύ αναμένω το "μαμάααααα",αυτό που σε τρελαίνει αλλά συγχρόνως κιόλας  σε "τρελαίνει"...ξέρεις εσύ...

Το έφτιαξα χθες μετά από ιδέα που μου έδωσε η φίλη μου η Αλίκη,που ξενιτεμένη στα Αμερικάς  μας μεταφέρει νέες ιδέες.
Δάγκωσα την πρώτη μπουκιά με μεγάλη επιφύλαξη...μα φρούτο πάνω σε ψωμί...;Και ξετρελάθηκα!!!!Αισθανόμουν λες κι έτρωγα λουκουμάδες.Ο μικρός μου το απέρριψε,αλλά σήμερα μεγάλος και μπαμπάς μοιράστηκαν τον ενθουσιασμό μου.Κι έτσι είπα κι εγώ στα γρήγορα να το μοιραστώ μαζί σου.

Πάνω σε φρυγανιασμένο ψωμί έβαλα από το φυστικοβούτυρό μου που είχα καιρό να φτιάξω κι έκανα μια δόση πριν από 2 εβδομάδες.Πανεύκολο.Τρόπος παρασκευής εδώ.Εβαλα και λίγο μέλι και από πάνω εναλλάξ λεπτοκομμένες φέτες μήλο και αχλάδι.Το μήλο μου ταιριάζει γευστικά πιο πολύ,αλλά το αχλάδι του προσθέτει μια πιο ζουμερή γεύση.Τέλος πασπάλισα με κανέλα,σπόρους chia,μιας και τους έχω και περιμένουν να λήξουν κι από πάνω πάλι μέλι.

Δοκίμασέ το και πες μου,αλλά πραγματικά προτείνω να μην παραλήψεις το συγκεκριμένο φυστικοβούτυρο.Φαντάζομαι και με ταχίνι θα είναι εξίσου νόστιμο,αλλά ο συγκεκριμένος συνδιασμός νομίζω το ΑΠΟΓΕΙΏΝΕΙΙΙΙΙΙΙ

Είναι μια πολύ καλή λύση και γι απογευματινό,αντί για γλυκό.


Πολύ καλημέρα σου!

Μαμά ακόμα δεν ακούστηκε,
μόνο κάτι γκαχ γκουχ ανάμεικτα με κάτι τραγουδάκια ξεκίνησαν...


Ωωωωπππ και μέχρι να κάνω μια διόρθωση κάτι ποδαράκια στη σκάλα!!!
Σε χαιρετώ

Blogging tips